De Sluis 1 Bois l'Abbé is een sluis met nummer 1, bij kilometerraai 86.30 van het Canal des Vosges. De sluis ligt in de buurt van de plaats Golbey, en gelegen in het departement Vosges, gelegen in de regio Grand Est, in Frankrijk. De sluis ligt aan de kant van de Moezel.
In Frankrijk zelf is de sluis bekend als Ecluse de Bois l'Abbé. Het object is in het beheer van Voies Navigable de France VNF.
De sluis is na het scheidingspand weer de eerste sluis in de afvaart. De vallei van Golbey heeft 15 sluizen op slechts 3,2 kilometer kanaal. Hier in deze vallei deden we 6 sluizen in één uur. Dit was in de tijd dat we nog met ellenbogenstoom de sluizen met de hand dus, deden bedienen.
Als kind heb ik meerdere malen met mijn ouders op de spits Christiane mogen mee maken. Hier in dit valleitje waren de sluizen nog met de hand bediend. De sluizen werden door de meerijdende sluiswachter al voorbereid. Was er toevallig geen tegenvaart, dan stonden alle sluizen al klaar. Wij waren dan met drie mensen aan boord, en één sluiswachter van VNF. Pa deed altijd de sluizen invaren. Zittend op zijn bolder naast de stuurhut, mikte hij vakkundig het schip met redelijk wat gang de smalle sluizen in.
Mijn moeder zorgde voorop dat het schip op een armlengte van de benedendeuren stil kwam te liggen.
Achterop deed pa dan achterop vast maken, en zorgde ervoor dat de roeren van het schip dwars onder de kont hingen. Dit was nodig om niet in de weg te zitten met de sluitende bovendeuren van de sluis, maar ook de drempel tijdens het afschutten. Samen met de sluiswachter draaide ik dan de bovendeur dicht. Vaak begonnen we al met sluiten van de deuren als het schip nog langzaam vooruit dreef. In de tijd dat wij de deuren dichtdraaiden, had mijn moeder voorop het schip afgestopt, en liep dan naar de benedendeur om daar alvast een schuif open te draaien. Hierdoor gingen de bovendeuren makkelijk dicht, en tegen de tijd dat ik bij de benendendeur was, nam ik het opendraaien van de volgende schuif over. De sluiswachter draaide dan zijn kant open en keken we hoe het schip steeds verder zakte in de kolk.
Op het moment dat de benendendeuren begonnen te kraken, kon je waarnemen dat de deuren zich 'ontspanden' na de grote waterdruk die er tegenaan had gedrukt. Ik deed dan een beetje kracht op de deurslinger uit oefenen, zodat als het water voldoende uit de sluis was gelopen, ik gelijk de deur kon open draaien. Meestal met de laatste 10 centimeters verval, konden met wat kracht, de deuren open gedraaid worden. Als de deur open was, deed ik het voorste touwtje losgooien. Pa begon dan met uitvaren, en gooide zijn toutje los met een flinke tak met een Y vorm uiteinde. Hij mikte dan de Y in de strop van het touw, en tilde zo zijn touw vanaf de paal.
In een paar minuten ging het dan van uitvaren van de sluis, naaar invaren van de volgende sluis.
